| สุทธิรัตน์'s profile" " "♪¸¸.G i F t Z y_aLo...PhotosBlogLists |  Tools  Help |
|
" " "♪¸¸.G i F t Z y_aLon3**.¸¸. ♪ " " "........................OrDiNaRyGirL........................ December 15 หมดเวลาสนุกแล้วสิอย่างที่บอก
ตอนนี้หน้าที่ในการทำงาน
มันหมดลงแล้ว
ไม่ต้องซ้อมประสานเสียง
สำหรับงานหลายๆงาน
เน้นว่า หลายยยย งาน จิงๆ
ไม่ได้เที่ยวเล่น
ไม่ได้แอบโดดมาทำโน่นทำนี่
ไม่ได้นั่งชิวเวลาอาจารย์ไม่เข้า
ไม่ได้กลับหอแล้วอาบน้ำนอนเลย โดยไม่ต้องคิดอะไร
ไม่ได้เดินไปเดินมาเวลาเค้ามีงานที่ รร.
และก็ไม่ได้ทำอะไรที่มันสบายๆ
อื่นๆอีกมากมาย
ง า น ต อ . ต ท . จบ
ก็เป็นสัญญาณบอกให้รู้ว่า
เป็นงานสุดท้ายในปีนี้แล้ว
หลังจากนี้
ก็ สอบ
สอบ
สอบ
และ สอบ
ซัม
ไฟนอล
แอดมิดชั่น
ได้ข่าวว่า
หนังสือยังอ่านไม่ถึงไหน เลยยย
มัวแต่หลงระเริงกับความสนุกสนานที่ผ่านมา
แล้วอนาคตกูจะเป็นยังไง???
แต่เอาเถอะ
มีคนบอกว่า
"กิจกรรมเป็นสื่อนำแห่งความสำเร็จ"
"กิจกรรมเป็นเหตุสนุกสนาน"
"แบบฝึกหัดของชีวิต คือกิจกรรม"
ต่างๆเหล่านี้ที่ยกมาก็เพื่อ
ปลอบใจตัวเอง 555+
เอาวะ
ปีสุดท้ายละ
"ดีกว่ามานั่งเสียดายที่ไม่ได้ทำ"
เต็มที่กับมัน
ตอนนี้ก็มาสู้กับการสอบต่อ
หวังว่าผลบุญที่ทำมาทั้งหมดในชาตินี้
จะช่วยทำให้คะแนนออกมาดี
เห้ย ไม่ต้องดีก็ได้
แค่ไม่ทุเรศมากก็พอ -*-
ขอให้ทุกคนโชคดีในการสอบ
และก็ขอให้ทุกคนอวยพรเราให้โชคดีในการสอบด้วย
สาธุ!!
November 09 ไม่มีเหตุผล ไม่มีความหมาย แค่อยากจะทำอะไรตามใจ *-*เนื่องด้วยวันจันทร์ที่ 5 พฤศจิกายน 2550
โรงเรียนเตรียมอุดมศึกษา
ได้มีการจัดงานสืบสานวัฒนธรรมไทยขึ้น
มีการประกวดธิดาวัฒนธรรม
การประกวดร้องเพลงลูกทุ่ง
แล้วก็รณรงค์ให้แต่งชุดไทยมาร่วมงาน
เหมือนกับปีที่แล้ว
ด้วยความที่อยากจะสนองนโยบาย
พวกเราเลยคิดกันว่า จะไปหาชุดไทยมาใส่กัน
เดี๋ยวจะไม่อินเทรนด์
แต่เลือดฟรองเซ่มันแรง
จะให้เป็นชุดไทยธรรมดาๆ
มันก็กระไรอยู่
เลยเกิดไอเดีย
"ย้อนยุค"
เป็นการผสมผสานระหว่าง
ละครและภาพยนตร์ชื่อดัง
ที่มีการแต่งตัวแบบในสมัยนั้น
อันได้แก่
กรุงเทพราตรี
แหยมยโสธร
และมนต์รักลูกทุ่ง
คือตอนก่อนแต่ง
แค่อยากจะให้มันเป็นย้อนยุค
อารมณ์คุณเพชรา เชาวราษฎร์
เป็นเชาวราษฎร์กรุ๊ป เฉยๆ
ไม่ได้คิดว่ามันจะหลากหลายขนาดนี้
แต่พอมันออกมา
ยืนรวมกัน หมายังตาบอดสี -*-
แต่ก็ ช่างเถอะ
บรรยากาศในงานก็ไม่มีอะไร
เดินสวยไปวันๆ
ถ่ายรูปกันเป็นร้อย
กล้องไหนมา
แอคท่าพร้อมหมด
แค่นั้นเอง !! -*-
แล้วก็ได้ความเจ็บปวดจากการใส่ส้นตึก
แต่
ยัง!! ยังไม่พอ
ข่าวดีคือ
ลูกทุ่งตึกสาม ได้รางวัลชนะเลิศ
และรางวัล ป๊อบปูล่า อวอร์ด
จบ
มาว่าด้วยเรื่องเชาวราษฎร์กรุ๊ปกันต่อ
พองานจบ
อารมณ์ยังไม่จบว่ะ
พวกมันอยากไปสยามพารากอน
เพื่อไปกินแมคโดนัลด์
เอ่อ
ไม่เปลี่ยนชุดด้วย
เหตุผลคือ
จะไปถ่ายรูปในสตูเก็บไว้เป็นที่ระลึก
แน่นอน
ต้องเดินไปสยาม
ในชุดเชาวราษฎร์กรุ๊ป
พระเจ้า!!
ตอนแรกก็ไม่ค่อยอยากไปว่ะ
แต่แบบ
กลัวทำไม อยู่กันตั้งหลายคน
เพื่อนกันทั้งนั้น
ประสบการณ์ชีวิต
ลองดู
ก็ผ่านเซนเตอร์พ้อยท์ก็ถ่ายรูป
ไปถ่ายแบบกันที่โรงหนังสกาล่า
บันไดรถไฟฟ้า
ลานพาร์ค พารากอน
ถ่ายรูปกับลูกๆดงบัง จากป้ายที่เค้าทำไว้
(สภาพพวกเราเป็นแฟนเค้าไม่น่าจะได้
แต่เป็นแม่เหมาะกว่า)555+
แล้วก็ไปกินแมค
หยั่งกะคนบ้าบุกสยามอ่ะ
คนมองหยั่งกะดงบังชินกิมาจิงๆ
มองกันอยู่น่านนนนนแล่ะ
แต่ก็คิดในใจเหมือนกันนะ
" เออ ถ้ากุเห็นคนแต่งตัวแปลกๆบ้าๆมาเดินกันอย่างงี้
กุก็มองวะ "
เห็นด้วยมั๊ย ???
ก็กินเสร็จ
ได้เวลาเดินทางกลับสู่ความเป็นจิง
ไม่ได้ถ่ายในสตูด้วย
เพราะมันแพงเกิน
เอาห้างนี่ล่ะเป็นฉาก
5555+
เอาชุดไปคืนที่ร้านแถวๆราชเทวี
ชื่อร้านก็บอกละว่าของเค้าของจริง
เพชรา บิวตี้
เห้ย ของเค้าดีจิงนะ
แต่งหน้าตั้งแต่แปดโมงเช้า
จะทุ่มนึงแล้ว หน้ายังสีเดิมเป๊ะ
เค้าเอาสีทาบ้านมาทาแน่ๆเลยว่ะ
แต่สวยจิงนะ
ผมนี่ก้โปรมากๆ
ทำแป๊บเดียวสวยเลย 555+
แนะนำค่ะแนะนำ
ก็หอนุกกี้อยู่ติดกับร้านพอดี
เลยขึ้นไปเปลี่ยนชุดกัน
แล้วก็แยกย้ายกลับบ้าน
คือ
จะบอกว่า
ประทับใจชิบหายเหอะ
ปีสุดท้ายแล้ว
ได้ทำอะไรหลุดโลก
ร่วมกับเพื่อนๆเนี่ย
อีก30ปี กุก็ยังไม่ลืมเหอะ
ถ้าไม่มีพวกแก ช้านก็ไม่กล้าหรอกเว่ย
เพราะเพื่อนแล่ะ
ทำคนเดียวไม่กล้า
แต่ถ้ามีพวกแกร่วมกัน
ช้านก็สู้ตาย
" รวมกันเราอยู่ ทิ้งกุ กุตาย "
ซึ้งมั๊ย??
มันเหมาะกับเพลงนี้มากๆ
จากโฆษณาดีแทค
อย่าไปคิดไรมาก
"ทุกครั้งก็ยังสงสัย เมื่อทำอะไรที่ดูไม่มีความหมาย อยากจะยืน อยากจะงง อยากจะหลงทางบ้าง อยาจะเฉย อยากจะลอง รองเท้าคนละข้าง อยากจะขีดจะเขียนจะผิดจะเพี้ยนก็เป็นบางครั้ง ไม่ รู้ ทำ ไม ไม่มีเหตุผลไม่มีความหมาย แค่อยากจะทำอะไรตามใจ ก็เท่านี้ ไม่มีเหตุผล โว้ว สบาย ใจ นานานาน้า ฮู้วว ฮู
อยากจะทำก็ทำ อย่าไปคิดให้มากมาย เท่านี้... ฉันสบายใจ~* "
.................................................... October 30 ไม่มีอารมณ์จะอัพอะไรสวัสดี
ไม่มีอะไร
แค่อยากเอาเพลง "ใกล้กันยิ่งหวั่นไหว" มาลง
เลยต้องมาอัพซักนิด
เด๋วจะเข้าใจผิด คิดว่าหวั่นไหวเพราะใคร
เพลงมันเพราะเฉยๆ
โอเคป๊ะ?
September 24 สิ้นสุดกันทีเหนื่อยกับการวิ่งมามากกกกกกกกกพอแล้ว
เกือบจะปีนึง กับเหงื่อที่เสียไปกับการวิ่ง
ถึงแม้ว่าใครบางคนจะเห็นว่ามันแค่ สองสามเดือนก็เหอะ!!
การวิ่งตามความรู้สึกของคนที่ไม่มีความรู้สึกให้กับเรา
มันเหนื่อยจิงๆ
เอาเป็นว่า
เวลาที่ผ่านมา
จำแต่สิ่งดีๆละกันนะ
ตอนนี้
เข้มแข็งขึ้นแล้ว
ลบทุกอย่างไปแล้ว
คงจะลืมไม่ได้ในทีเดียวหรอก
ช้านไม่ได้เก่งขนาดนั้น
แต่ว่า ตัดๆๆๆ มันออกไป
อย่ามีอะไรให้เห็นที่เกี่ยวกับเค้าอีก
คงจะลืมได้ไปเอง
ไม่โทษใครทั้งนั้น
โทษใจของตัวเอง
ที่มันอ่อนไหวไม่เข้าเรื่อง
เลยเจ็บช้ำซะมากมาย จะเป็นจะตาย
ก็ช้านแคร์เทอมาก
กลัวเทอจะรู้สึกอย่างงั้น อย่างงี้
แต่เทอไม่เคยคิดจะสนใจ
กลับเห็นฉันเป็นแค่คนแก้เหงาล่ะมั้ง
ประทานโทษ
โง่มานาน
ตาสว่างซะที
อยากจะมีอีกซักเท่าไหร่
ให้หายเหงาแค่ไหน
ก็เชิญเลย
.
.
.
.
พอแล้ว
เรื่องความรัก
มันทำให้เจ็บช้ำ ทุกที
แต่
ช้านต้องทำได้สิ
ช้านเข้มแข็งหนิ
เพลงนี้
มันช่างเหมาะ
กับการให้กำลังใจตัวเอง
กรอกหูมันทุกวัน
ให้ลืมๆ
คนบางคน
ไม่ได้มีค่ากับชีวิตเรา ขนาดนั้น
ใช่มั๊ย
"ขอให้โชคดีกับการตามหารักแท้ของเทอต่อไป"
บังเอิญช้านไม่ใช่
แต่ขอบอกให้รู้ไว้
เทอนี่ไม่ใช่ไม่สำคัญกับช้านนะ
ออกจะมีค่ามากๆด้วยซ้ำ
แต่ช้านก็เจ็บมาก
เมื่อสิ่งที่ช้านให้ไป เทอไม่เคยรับ
เหมือนทุ่มลูกบาสเข้ากำแพงซะเต็มแรง
เทออยู่เฉยๆ ไม่รับ ไม่รู้
แต่บาสมันดันเด้งกลับมา
เข้าหน้าเต็มๆ ทั้งเจ็บ ทั้งชา
แล้วก็ขอบอกอีกอย่าง
เทออย่าคิดว่าเป็นเรื่องสนุกนะ
การล้อเล่นกับความรู้สึกของคนเนี่ย
มันบาปกว่าการฆ่ากันตรงๆซะอีก
ซักวันนึงเทอคงเข้าใจ
เมื่อเทอรักใคร และแคร์ใครมากจิงๆ
ช้านหวังดีกับเทอจิงๆนะถึงพูด
เพราะช้านเจอมากับตัวเองเลยไงล่ะ
แล้วก็ไม่อยากให้ใครต้องมาเจ็บปวดแบบช้านอีก
ทรมานสุดๆ
แต่ถึงยังไง
ความเป็นเพื่อนช้านยังมีอยู่นะ
แต่ว่าตอนนี้
ยังไม่พร้อมจะให้ว่ะ
เพราะเราไม่ได้เริ่มจากเพื่อน
ยอมรับว่าตลอดเวลาที่ผ่านมา
ช้านคิดกับเทอเกินเพื่อนจิงๆ
มันไม่ไหวจิงๆ ที่ต้องทน
ขอเวลาเหอะ
ไม่ได้เกลียดเทอหรอก
แต่ตอนนี้ ไม่อยากเจอ
เข้าใจนะ
ไม่พูดละ
เด๋วตะกอนมันขุ่นขึ้นมาอีก
ขอเอาตัวเองให้รอดก่อน
เทอทำให้ช้านไม่ได้กินข้าวติดกันสองวันได้อ่ะ
เยี่ยมไปเลย
น่าจะผอม หึหึ
เอาเถอะ
ขอให้มันจบๆไปดีกว่า
ไว้วันนึงที่ช้านเข้มแข็งพอ
แล้วค่อยว่ากัน
ปล.*
" แพรว "
ขอบคุณมาก ที่อยู่เป็นเพื่อนเรามาตลอด
เรื่องเมื่อวานนี้ ตื่นเต้นดีแท้ แต่มันไม่ต้องเคลียร์อะไรแล้วล่ะ
" เมตร "
ขอบคุณด้วยนะ ประโยคที่เมตรบอกว่า
"มันก็ไม่รู้สึกอะไรหรอก ไอ้พวกนี้ ออกจะงงๆด้วยซ้ำ
ทางที่ดีเราอยู่เฉยๆ ดีกว่า"
" นัตตี้ "
แกก็เหมือนกัน ขอบคุณ
ช่วยฉันหาโคดเพลงด้วย สุดๆ ไปเลย
ขอบคุณ ทุกคอมเม้นท์ มันช่างเตือนสติ ได้ดีเยี่ยม
ขอบคุณมากจิงๆ
พวกแก ESP~* เรามีเรื่องเม้าท์กันยาวว่ะ 5555+
"กู"
ขอบคุณตัวเองด้วยเหอะ
ดีใจกับตัวเอง
ที่ทำใจ ตัดใจ ได้ซะที
ใจเราเป็นของเราเว่ยยยย!!!
September 21 ฉั น เ ห นื่ อ ย ...เคยรู้สึกเหนื่อยกับการวิ่งมั๊ย
ไม่ใช่การวิ่งไปตามสนามแข่งขันโอลิมปิก
ไม่ใช่การวิ่งเก็บรอบที่สนามบอลเตรียมอุดม
แต่เป็นการวิ่งตามความรู้สึกของคนบางคน
โดยที่เค้าไม่เคยคิดจะหันหลังกลับมามองเลย
ว่ามีคนอีกคนวิ่งตามอยู่
หรือ
เค้าอาจจะรู้ว่าเป็นใครตามเค้าอยู่
แต่ก็ไม่ใช่เรื่องอะไรที่เค้าจะต้องหันมามอง
"ก็ไปวิ่งตามเค้าเอง"
ระหว่างทางนั้นมันช่างซับซ้อน
และหลากหลายเหลือเกิน
เหนื่อยนะกับการวิ่งแบบนี้
เท้าที่ย่ำไปบนเส้นทาง
ตอนนี้มันระบมไปเพราะก้อนหิน ขวากหนาม
ความเย็นชาที่เป็นเหมือนอุปสรรคชิ้นสำคัญ
มันช่างเหน็บหนาวจนยากจะฝ่าฟันไป
ความมืดมนของท้องฟ้า
เหมือนในดวงตาเทอ
มันช่างบั่นทอนกำลังใจ
จนอยากจะถอยหลังกลับ
แต่ตอนนี้
มันหลงทาง
จะกลับออกมาก็ไม่ได้
แต่ถ้าจะให้วิ่งต่อไป
มันก็แสนจะเหนื่อย แทบหมดแรงลงตรงนั้น
ทรมานสุดๆ
ความรู้สึกของคนที่วิ่งอยู่เบื้องหน้า
คงจะไม่ได้คิดถึงคนที่อยู่ข้างหลังเลย
เค้ามีความสุขอยู่กับการวิ่ง เดินเล่น ชื่นชม
กับธรรมชาติระหว่างทาง
ก็เค้ามีสิทธิ์เช่นนั้น
จนเค้าไม่ได้คิดถึงผู้ร่วมทางอีกคน
ที่คิดจะฝากความหวังไว้กับเค้า
เมื่อยามที่ต้องล้ม หรือต้องการพัก
เค้าไม่คิดจะสนใจแล้ว
จนตอนนี้ร่างกายของฉัน
มันแทบจะหมดแรง
วิ่งต่อไปไม่ไหวแล้วนะ
อุปสรรคชิ้นสำคัญ
ความเย็นชาและความมืดมนจากดวงตาเทอ
ทำให้ฉันไม่กล้าแม้แต่จะเรียก
แต่มีบางครั้ง
ที่เทอเผลอหันมา
ก็กลับคิดไปว่า มันอบอุ่น
แต่จริงๆแล้ว
เทอก็แค่หันกลับมาเพื่อดูธรรมชาติรอบๆตัวเท่านั้น
ไม่ได้หันมามองฉัน
จะทำใจให้ลืม
ให้ท้อ
ให้พอ
เลิกวิ่งตาม
ทำได้มั๊ย?
พยายามแล้ว
แต่ไม่เคยทำได้
ยังฝืนวิ่งตาม
แล้วใครเหนื่อย?
ฉันเองที่เหนื่อย
เทอรู้มั๊ย?
ก็ไม่
รู้ไว้ด้วยนะ
ว่าเส้นทางที่เธอวิ่งไป
มันเป็นอะไรที่นักวิ่งที่แข็งแกร่งอย่างเธอคุ้นชิน
แต่คนธรรมดาๆอย่างฉัน
ที่ไม่เคยแม้แต่จะสนใจการวิ่ง
แต่เห็นว่ามีเทอเป็นผู้ร่วมทาง
เลยอยากจะมาด้วย
เพียงเพราะเห็นว่ามีเธอไปด้วย
ฉันคงจะปลอดภัย
โดยไม่ได้คิดว่า
อุปสรรคอะไรมันจะเกิดขึ้น
ตอนนี้รู้แล้ว
ไม่ใช่อะไรที่ไหน
แต่เป็น "ความรู้สึกของเทอนั่นเอง"
ที่ทำให้ฉันสับสน
ว่าฉันควรจะเลือกวิ่งไปจากเทอซะ
หรือควรจะวิ่งตามเทอต่อไปดี
มันทรมานมาก
ฉันก็พยามยามและหวัง
ว่าอยากจะเป็นส่วนหนึ่งในผู้ร่วมทางเทอให้ได้
แต่ตอนนี้
ฉันเหนื่อยเหลือเกิน
กับการวิ่งตามเธอ
ที่ไม่เคยแม้แต่จะหันมามอง
เหนื่อย
กับความไม่ชัดเจนของหมอกหรือควันที่ลอยอยู่
ไม่กล้าจะเข้าไปในเส้นทางนั้นที่เทอวิ่งอยู่เบื้องหน้า
เป็นแค่ ญ คนหนึ่ง
ที่ธรรมดา และไม่กล้า
ที่จะก้าวเข้าไปในเส้นทางนั้น
เพราะไม่ได้ถูกเชิญชวน
มันจะกลายเป็นว่า
เป็นส่วนเกินและเป็นตัวถ่วง
ให้เทอลำบาก
ฉันต้องทำยังไง
อยากให้ลองคิดดูซักนิด
ว่ายังต้องการให้เพื่อนร่วมทางคนนี้
ไปด้วยกันหรือไม่
ขอแค่บอกมาเท่านั้น
เพราะตอนนี้
ฉั น เ ห นื่ อ ย เ ห ลื อ เ กิ น ..
August 31 ส ติ เ ต ลิ ดขอบอกก่อนเลยว่า
มันยาวนะ
เพราะอดรนทนไม่ไหว
อยากระบาย
เก็บกด
คือว่า
ช่วงนี้เป็นอะไรไม่รู้
หลงๆ ลืมๆ มึนๆ งงๆ
มาหมดเลยอ่ะ อาการสติเสื่อมเนี่ย
ขนาดจะอัพเนี่ย
ยังดีเลย์มาวันนึงเลยอ่ะ
ย่ำแย่ๆ
เมื่อวันพฤหัส ( เออ ก็เมื่อวานนี่หว่า )
ขออนุญาตอาจารย์ออกนอกโรงเรียน
กะว่าจะไปส่งไปรษณีย์ ที่ศาลาพระเกี้ยว
ใบสมัครค่ายวารสาร
เพราะมันจะหมดเขตวันที่ 31
ประมาณ สิบโมง
แล้วก็คิดไว้ตั้งแต่ก่อนขอละ
ว่าจะลงเวลากลับซักเกือบเที่ยง
เพราะกะจะหาข้าวกินจากจุฬามาเลย
มันเป็นคาบเซลฟ์พอดีไง
แต่ก็ต้องลงว่า จะกลับมาตอนสิบโมงครึ่ง
เพราะมันคงจะดูน่าเกลียดเกิ๊น
กว่าจะได้ใบอนุญาตเนี่ย
แบบว่า สมองตายไปเลย
เพราะว่า กำลังทบทวนอยู่ว่า
ที่ช้านสมัครเข้าค่ายเนี่ย
มันผิดมากเลยเหรอ
ทำไมอาจารย์..ท่านถึงได้
ร่ายยาวมหากาพย์ซะขนาดนั้น
น้ำตาคลอเบ้าไปแล้วอ่ะ
ไม่คิดว่า มันจะเป็นแบบนี้ งงไปเลย
แต่ก็ไม่รู้ล่ะ
ตั้งใจแล้วเว่ย
กว่าจะกรอกใบสมัครเสร็จ
คิดอยู่หลายรอบ
แก้อยู่นั่น
กว่าจะได้นอนนี่เกือบตีสาม
ตั้งใจพอสมควรนะ
เลยแบบ ไม่สน
จะสมัครอ่ะ
พ่อแม่อนุญาต
ใครจะทำไม
รู้ข้อมูลมาจากใครมั่วๆ ผิดๆ
แล้วมาห้ามคนที่รู้ข้อมูลชัวร์ๆ
ถูกเหรอ!?
แล้วเงินค่าสมัคร
ก็เงินข้าพเจ้าเอง
มิใช่เงินใคร
และอยู่ในกำลังที่ข้าพเจ้าไม่เดือดร้อน
ไม่รู้แน่ แล้วมาพูดขัด
เพื่อ!??
อันนั้นคิดในใจ
เพราะว่าปากมันอ้าไม่ออก
ค้างไปแล้วอ่ะ
งงไง ว่ากูผิดอะไร
อึ้งอยู่นาน
จนแบบ พอได้บัตรมาอ่ะ
ก็ต้องเอาไปให้ยามดู
ประชดมันแง่งเลย
ช้านไม่ได้หนีเรียนนะเว่ยยย
แล้วก็เดินออกทางประตูอักษร
จนไปถึงที่
กำลังจะเขียนซอง
แล้วเอกสารใบสมัครกูอยูไหน???
ดิวก็ไม่ได้ถือมา
ช้านก็ไม่ได้ถือมา
แล้ว..ช้านลืมไว้ที่โต๊ะอาจารย์ เหรอ!?
มันก็คงจะเป็นงั้นแล่ะ
เพราะตอนเดินมา ไม่ได้ใส่ในกระเป๋าเคียงด้วย
จำได้ว่า ตอนเดิน ถือมือถือสองมือเลย
แล้วจะเอามือไหนไปถือเอกสาร
สรุป
ต้องเดินกลับ มายังตึกสาม รร เตรียมอุดมศึกษา
จากศาลาพระเกี้ยว จุฬาลงกรณมหาวิทยาลัย - -"
แดดร้อน
ท้องร้อง
ขานี่ปวด
ปากก็บ่นๆๆๆๆๆ
ส่วนสมอง
ดีเลย์สุดๆ
ยังคงมึนงงต่อไป
ว่า ถ้าไม่ได้อยู่บนโต๊ะอาจารย์ล่ะ
การเดินทางอันแสนยาวไกล
เดินไปศาลาพระเกี้ยว
เดินกลับ รร
เดินไปศาลาพระเกี้ยวอีกรอบ
เหนื่อยเว่ย!!!
อารมณ์เสีย!!!
เลยหาข้าวกินที่จุฬามันนั่นแล่ะ
แถมด้วยของหวานต่อ
สะใจว่ะ
โมโหหิว
ศิริรวมเวลาทั้งสิ้นนี่
ชั่วโมงครึ่ง 55+
จากที่เขียนไว้ในใบ ครึ่งชั่วโมง
ที่อัพช้าเพราะว่าเมื่อวานกลับมา
แล้วก็ตายคาเตียง
หลับตั้งแต่ หกโมงเย็น ยันสี่ทุ่ม
พ่อโทรมาตอนนั้น
ตกใจมาก เพราะนึกว่าเช้าแล้ว
มาเรียนมาดามไม่ทันไรงี้
รีบตื่นมาอาบน้ำทันที
บ้าป่ะ!?
โชคดีที่นอนเปิดวิทยุไว้
ดีเจภูมิกะเพชรจ้าบอกพอดี
ว่าตอนนี้ สี่ทุ่มกับ อีก สิบสามนาที - -"
.
.
.
.
คือ แบบ ไม่ไหวแล้วอ่ะ
สมองเป็นอะไรก็ไม่รู้
น้ำมันปลาที่กินเข้าไปทุกคืน
ได้ช่วยอะไรเล้ยยยยยย
ตอนนี้ก็ยังมึนอยู่
ใครก็ได้
ช่วยบอกที
ทำไงให้สมองหายเสื่อม
หรือมันไม่กลับแล้ว!??
ใครอ่านจบ
ขอนับถือ
และขอโทดที่ทำให้เหนื่อย
อ่านไปก็คงจะด่าไปในใจ
ใช่มั๊ย!?
ลืมอะไรลืมได้
แต่
ทำไม
"ไม่เคยลืมเทอได้ซักนาทีเดียว"
ทั้งๆที่รู้ว่า
"เป็นได้แค่ไหน"
ทรมาน..
August 27 hi5 เจ๊ง!!!ไม่มีอะไร
แค่จะบอกว่า
hi5 อันเดิมที่เคยมี
มันเจ๊งบ๊งไปแล้ว
เนื่องด้วยสาเหตุใดมิทราบได้
เปิดเท่าไหร่ก็ไม่ขึ้น
หน้า Profile ไม่ขึ้น
แต่เมนูอื่นดันขึ้น
แล้วจะมีไว้เพื่อ?
ให้เพื่อนลองเข้า
ก็เป็นแบบนั้น
ไม่ทนหรอกค่ะ
ท่าทางมันจะไม่รอด
สมัครใหม่
ทำใหม่หมดเลย
แต่ก็คงไว้ซึ่งแบบเดิม
มันสวย(ในสายตาของช้าน)
กว่าจะเรียบร้อย เหนื่อยค่ะ
เข้าไปเม้นกันด้วย
เหอๆ ชื่อก็บอกละ
ว่าช้านทำมันใหม่อีกรอบ
อืม
ไปละ
มาบอกแค่นี้แล่ะ
ส่วนเพื่อนที่มีอันเก่า
kibzii.hi5.com
ดีลีทมันไปซะ
จบ!! |
|
||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
|
|
